Teringat saat awal memasuki kampus.
Ku berjalan menuju lorong yang
begitu sepi.
Ku tengok samping kiri dan kanan.
Tak ada seorang pun yang kutemui.
Aku harus berkomuniksi dengan
siapa???...
Namun beberapa saat.
Kutemukan seorang laki-laki.
Ia berjalan bertapakkan pangeran
yang begitu gagah.
Ia menarik seluruh perhatianku.
Andai ku bisa berkomunikasi
dengannya...
Ia mengalihkan seluruh perhatianku.
Hingga ku tak sadar bagai berada di
alam mimpi.
Ku terbangun saat kau menghampiriku.
Betapa senangnya aku melihat sinar
wajahmu.
Kau bagaikan cahaya yang menyinari
alamku.
Ku tak sanggup tuk mengedipkan mata
ini.
Walau hanya sedetik pun.
Ku tak ingin tertinggal oleh
tatapanmu.
Walau hanya sekejap pun.
Ku hanya ingin bersamamu.
mampir nya Ka Blog saya http://www.rifi-rohdiana.blogspot.com :D
BalasHapus